پشت اين کوه بلند،
همگان ميگويند
دشت بسيار بزرگي خفته ست
که پر از سبزه و گلها و گياهان و
پر از چشمه و نهر است ودر آن چلچله ها آزادند
که به هرجا که بخواهند به پرواز آيند
ودراين دشت پراز سبزه و گل
نيست نامي ز قفس
چه کسي اما
ميتواند برود بالا
از چنين کوه بلند
لحظه ها ميگذرند
ديرگاهي است كه او منتظر است
كه بكوبند به در
و بيارند خبر
كه چرا رفت و كجا رفت و چه شد
سالهايي كه گذشت
روزهايي كه برفت
هيچ كس نيست بداند كه خدا
صبح تا شب به چه مي انديشد
و شبانگاه چه كاري دارد
بهر فرداي خودش
من گمانم اين است
كه خداوند فقط
در تمام شب و روز
به تماشاي سيه كاري ما مشغول است
روزگاري من و انديشه من
ميپريديم بلند
به بلنداي جهان
به درازاي زمان
كودكي سنگ پراند
بال انديشه شكست
پر پرواز بريخت
كوره داغ است و هوا گرم و دو آهنگر پير
هر يكي ميكوبد
پتك سنگين به سر آهن سرخ
هر دو پيرند و خميده
هر دو تن خيس عرق
در سكوتي مرموز
هر يكي ميانديشد
كه كدامين روز
آن دگر
زير اين پتك گران
جلو اين كوره
به زمين مي افتد
تا به تنهايي او
بشود صاحب اين كوره و سندان
اين سپيدار بلند
كه در ِخانه ماست
يادگاري است از آن
كوچه باغي كه پر از خاطره بود
كوچه ها پهن شدند
باغها خانه شدند
و بناهاي بلند
از سپيدارِ در ِ خانه ما
بسيار فرا تر رفتند
و تو گويي كه دگر
توي اين كوچه پهن
هيچ كس نيست كه عاشق بشود
هيچ كس نيست كه باز
اين سپيدار بلند
بهر او خاطره اي ساز كند
تو به آينده ات مي انديشي
و من به عاطفه ام
تو به رود جاري زندگي ميانديشي
كه سالها و قرنهاست
از ژرفاي تاريك نيستي ميآيد
و از همان سنگلاخهاي هميشگي ميگذرد
و باز در انتها به تاريكي ديگري مي پيوندد
و من به روشني عشق در قلبي افسرده و خاموش
ميانديشم
كه چون شهابي در آسمان تاريك زندگي ام درخشيد
و به كوير تشنه وجودم ميانديشم
كه باران بهاري عشق
احساسي لطيف و دوست داشتني در آن روياند
دوستت دارم بي هيچ خواسته اي
و اكنون تو به خود بيانديش و خواسته هايت
و من نيز به خود مي انديشم
كاش ميشد به تفاهم برسيم
من و اين جامعه رفته به خواب
يا كه من هم به چنين خواب گران ميرفتم
يا كه اين جمع كه خفتند چنين
بپذيرند كه بيدار شوند
ما در انديشه پرواز
و
تو در فكر سقوط
اين چنين است كه هرگز
نه تو ما ميشوي و
فكر هجرت همه گير است و دگر
در هياهوي فرار
هيچ كس نيست